De biologische oorzaak van ADHD ligt waarschijnlijk bij problemen met communicatie tussen hersengebieden. Signalen tussen hersencellen worden doorgegeven door chemische boodschappers. Ook wel neurotransmitters genoemd. Het is gebleken dat de neurotransmitters dopamine en noradrenaline in verminderde hoeveelheid voorkomen in het voorste gedeelte van de hersenen van ADHD-pati\u00ebnten, de prefontaalkwabben.<\/em><\/p> Dit gaat samen met afwijkende functie van de prefrontaalkwabben en een verminderde anatomische organisatie van de verbindingen tussen de prefrontaalkwabben en verschillende diepergelegen hersenkernen. De voorste hersenkwabben zijn betrokken bij veel functies die bij ADHD verstoord zijn: het langdurig behouden van aandacht, het onderdrukken van impulsen en het sturen en plannen van gedrag.<\/em><\/p> Bron: www.hersenstichting.nl<\/em><\/p><\/blockquote>\n\n\n\n In dit blog wil ik iets dieper ingaan op de neurotransmitter dopamine. Ieder brein maakt dus dopamine aan, maar bij ADHD in een verminderde mate. Dopamine is een neurotransmitter dat hoort bij het beloningssysteem in de hersenen. Om ADHD wat meer te kunnen begrijpen, moet je dus weten dat de basislijn dopamine bij iemand met ADHD altijd lager is dan bij mensen zonder ADHD.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Het is daarom ook voor de hand liggend dat dit resulteert in depressies, maar geen klinische depressie. Het heeft meer weg van verveling, desinteresse, een gebrek aan spanning en zelfs de dagelijkse dingen kunnen als zwaar ervaren worden, zoals persoonlijke verzorging of je bed uit willen komen. <\/p>\n\n\n\n Een tekort aan dopamine is klote. Het zorgt voor een tekort aan prikkels en opwinding. Iemand met ADHD zal daarom gauw geneigd zijn om deze prikkels op te zoeken voor een shotje dopamine. Voor een buitenstaander kan dit intens lijken. Een onvermogen van iemand om zich ergens op te focussen of om taken af te ronden. Roekeloosheid, impulsiviteit, steeds maar weer andere interesses, niet stil kunnen zitten en meerdere dingen tegelijk willen doen.<\/p>\n\n\n\n Daar heeft ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) dan ook zijn naam aan te danken; op hoe het oogt voor buitenstaanders. De hyperactiviteit. Dat is namelijk het symptoom dat voor andere mensen ongemakkelijk, lastig of zelfs irritant kan zijn. <\/p>\n\n\n\n ADHD houdt meer in dan dat. Het is een onvermogen. Iemand met ADHD is verminderd of zelfs niet in staat, om te functioneren in een maatschappij, dat hier niet op is afgestemd. Het heeft impact op je school, werk en sociale contacten.<\/p>\n\n\n\n Dat is dus voor de buitenwereld. Om te leven met ADHD is een ander verhaal. Mensen weten niet hoe het voelt om te leven met een brein dat \u201conderpikkelt\u201d is en een brein dat niet in staat is om te doen, wat je moet doen. Wat er van je verwacht word. We kunnen gezien worden als ongemotiveerd en lui, omdat de symptomen niet begrepen worden. <\/p>\n\n\n\n Een van die dingen is beginnen aan een taak en deze ook afmaken. Ons brein ziet deze taken over het algemeen als saai, maar wanneer je dopamine level al laag is, wil je geen dingen gaan doen die het dopamine niveau nog verder verlagen. Het brein gaat juist zoeken naar dingen die weer zorgen voor een toename.<\/p>\n\n\n\n Daarom is letterlijk niks doen, een enorme uitdaging. Ons brein blijft zoeken naar prikkels, om er maar voor te zorgen dat het dopamine niveau op peil blijft. We pakken onze telefoon op die momenten dat er niks is en gaan spelletjes spelen, op social media, muziek luisteren of informatie zoeken over alles wat ons interesseert. We blijven praten of bewegen; ons brein moet actief blijven, omdat we het dopamine niveau stabiel willen houden. Als we dit niet doen, zijn die depressies het gevolg. Zie het als de hele dag dorst hebben, dan wil je ook drinken, zodat het dorstige gevoel weggaat.<\/p>\n\n\n\n Dit is een van de redenen waarom iemand met ADHD bijvoorbeeld enorm vatbaar is voor verslavingen en eetstoornissen. Dit werkt direct op het beloningssysteem in en verhoogd de dopamine in je brein.<\/p>\n\n\n\n Voordat je oordeelt over iemand met ADHD, denkt dat iemand ongemotiveerd of lui is, is het belangrijk om dit in je achterhoofd te houden. Tegelijkertijd is het voor iemand m\u00e9t ADHD, net zo belangrijk om kennis te hebben over wat er mankeert en hoef je het niet als excuus te gebruiken. Psycho-educatie is daarom essentieel. Als je namelijk weet hoe het in je brein werkt, kan je daar ook op een constructieve manier mee omgaan. Een taak dat bijvoorbeeld saai is, kan je uitdagend maken door er een wedstrijdje van te maken. Dit stimuleert weer de aanmaak van dopamine en je taak is gedaan! Zo zijn er ook voedingsmiddelen die de aanmaak van dopamine stimuleren!<\/p>\n\n\n\n Je kan met ADHD functioneren, als je maar weet hoe het werkt en hoe je de problemen kan opvangen. Dit heb ik overigens voor mezelf ook nog niet op elk front helemaal uitgevogeld, dus het is een leuke uitdaging.<\/p>\n\n\n\n Maarre, hoe zit het dan met overprikkeling of die bekende hyperfocus? Dat kan toch ook? Yes! Zeker. Daar besteed ik een andere keer een blog over. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Er is al best wel veel geschreven over ADHD. Over kenmerken, symptomen, maar ook over ADHD bij kinderen en volwassenen. Langzamerhand komt er steeds meer aandacht voor ADHD bij vrouwen, omdat ook daar weer een verschil tussen zit. Dat er sceptici zijn die twijfelen over deze \u201cmodediagnose\u201d, weten we ook wel. Dat mensen denken dat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":582,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[17],"tags":[18,34,44,42,43,45],"class_list":["post-570","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-adhd-zo","tag-adhd","tag-adhd-bij-volwassenen","tag-depressie","tag-dopamine","tag-neurotransmitters","tag-taken"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/ingridkooij.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/08\/40fec0bb-9570-494c-be2c-0a57452cce67-1.png","post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/570","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=570"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/570\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":585,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/570\/revisions\/585"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=570"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=570"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=570"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/ingridkooij.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/08\/315ae42c-7f87-4e19-8c0c-57a2bc7f6257-2.jpg\")
<\/figure>