{"id":655,"date":"2020-10-08T07:55:40","date_gmt":"2020-10-08T07:55:40","guid":{"rendered":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/2020\/10\/08\/maar-waarom-viel-je-dan-terug\/"},"modified":"2020-10-08T08:08:12","modified_gmt":"2020-10-08T08:08:12","slug":"maar-waarom-viel-je-dan-terug","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/2020\/10\/08\/maar-waarom-viel-je-dan-terug\/","title":{"rendered":"Maar, waarom viel je dan terug?"},"content":{"rendered":"\n

Deze vraag krijg ik zo nu en dan. Hoe kan het dat je na tien jaar terug bent gevallen in een eetstoornis? Laten we even bij het begin beginnen.<\/p>\n\n\n\n

Mijn eetstoornis ontwikkelde zich toen ik een jaar of elf was, met de eerste gedachten die totaal onrealistisch waren. Hoe dat tot stand is gekomen vind ik niet relevant, net zoals dat ik weinig los wil laten over mijn jeugd. Er is nu alleen nog maar liefde voor de twee mensen die mij hebben groot gebracht. Bovendien bestaat je jeugd niet enkel uit je ouders. Allesbehalve zelfs.<\/p>\n\n\n\n

Echter, er is een ding dat ik nooit echt heb geleerd. Omgaan met emoties. Laat het deels karakter zijn en deels door omgevingsfactoren. Ik vond weglopen voor moeilijke gevoelens altijd wel een prima oplossing en een eetstoornis fungeert daar prima voor.<\/p>\n\n\n\n

Op mijn negentiende kon ik de eetstoornis loslaten, maar dat wilt niet zeggen dat het altijd prima met me is gegaan. Drugsgebruik volgde in de eerste jaren daarna, tot ik ging trouwen. Overmatig alcoholgebruik, terugkerende depressies en dwangmatig gedrag volgde zich net zo goed op. Dit alles, naast ook een hele hoop goede momenten trouwens.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Mijn eetstoornis had ik dan wel los gelaten, maar nog steeds wilde ik vluchten voor mijn gevoel. Mijn grootste vijand zo ongeveer in het leven en hoe langer je op de vlucht bent, hoe ingewikkelder het word. Gevoelens schijnen zich op te stapelen en dat gaat zitten etteren. Net zo lang tot het gevoeld wordt. Of je ze erkent. <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Toen was het begin 2018. Nog steeds op de vlucht voor mezelf. Met ervaringen die ik nooit had verwerkt. Met angsten, met depressieve gevoelens, maar ik had alles enigszins op de rit en onder controle. Het vluchten ging eigenlijk prima, zonder dat iemand er last van had. Tot er een paar bommen in mijn leven gedropt werden. Er in een korte periode meerdere heftige dingen gebeurden, verlieservaringen en ik mijn tijd over zoveel facetten moest verdelen. Er gebeurde gewoon echt ontzettend veel, buiten mij om en daardoor ook in mij. Daarnaast wisselde ik ook van baan in datzelfde jaar. Alles in mijn leven veranderde en ik zocht controle. Nog meer verdoving. Ik had geen handvaten om te dealen met wat er gebeurde, mijn strategie\u00ebn die ik gebruikte waren niet voldoende. Dus, daar kwam de eetstoornis… En ik ging ver. <\/p>\n\n\n\n

Deze maand is het exact een jaar geleden dat ik een ECG moest maken met spoed in het ziekenhuis, terwijl ik de dag erna aan het werk ging met een giga masker en ik tegen iemand zei, die heel dichtbij staat en met mij mee ging naar het ziekenhuis; \u201cals ik \u2018s morgens wakker word, wil ik alweer dat het avond is. Ik weet niet of ik wel beter wil worden, want ik vind het leven niet leuk.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ik vond het leven niet leuk. Ook niet pers\u00e9 in de tien jaar hiervoor. Ik heb gezegd \u201cAls ik kies om beter te worden, moet ik all-in gaan. Ik weet niet of ik dat kan. Ik wil ook niet terug naar het leven voor mijn eetstoornis. Ik heb het gevoel dat ik al bijna dertig jaar aan het overleven bent en ik wil dood of ik wil leven. Echt leven.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ik moest kiezen en ik koos en dit is wat ik aan het doen ben. Een leven aan het cre\u00ebren waarin ik geen verdoving meer nodig heb. Lukt het al? Nee, nog lang niet. Ik ben er echt nog lang niet en ik word me er pijnlijk bewust van op het moment dat er dingen spelen. Ik praat over bepaalde onderwerpen. Er triggers zijn. Er flashbacks zijn naar bepaalde situaties. Er dingen gebeuren in mijn omgeving en ik toch weer verzandt in vermijding en vluchtgedrag. <\/p>\n\n\n\n

Toch ben ik op de goede weg en ben ik al veel verder dan ik ooit gekomen ben. Geniet ik op momenten met volle teugen. Doe ik wat ik leuk vind en ik verberg niet meer alles wat ik voel of wie ik ben.<\/p>\n\n\n\n

Het gaat goed, maar om te zijn, waar ik wil komen… Dat kost tijd en die tijd gun ik mezelf gelukkig ook. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Deze vraag krijg ik zo nu en dan. Hoe kan het dat je na tien jaar terug bent gevallen in een eetstoornis? Laten we even bij het begin beginnen. Mijn eetstoornis ontwikkelde zich toen ik een jaar of elf was, met de eerste gedachten die totaal onrealistisch waren. Hoe dat tot stand is gekomen vind […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":654,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[9],"tags":[93,4,95,89,94,32,90,91,87,92,96,88],"class_list":["post-655","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-eetstoornis-herstel","tag-alcohol","tag-anorexia","tag-bang","tag-coping","tag-drugs","tag-eetstoornis","tag-emoties","tag-gevoelens","tag-herstellen","tag-trauma","tag-vermijden","tag-vluchten"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/ingridkooij.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/6fb81c28-b8d2-47ba-979f-e4032e2f8e3b.png","post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/655","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=655"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/655\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":657,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/655\/revisions\/657"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=655"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=655"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ingridkooij.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=655"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}