Doelen stellen vind ik lastig. Erg lastig zelfs. Om het concreet te maken, om er een stappenplan voor te bedenken, om prioriteiten te stellen, om overzicht daarover te behouden en om niet te falen. Een doel is een eindpunt, je kan daar komen of je kan falen. Althans, zo voelt het.
Uiteraard stel ik op een dag een to do lijstje op voor mezelf. Eigenlijk zijn dat kleine doelen. Ook daarin kan ik tekortschieten en het is een rotgevoel. Toch is dit wel handig om enkele taken op een dag voor elkaar te krijgen.
Voor het “grotere” plaatje (alles buiten de dagelijkse, wekelijkse of maandelijkse lijstjes om) stel ik geen doelen meer. Het werkt niet voor mij. Ik ben impulsief, waardoor ik faal. Ik vind het te saai, waardoor ik faal, enzovoorts. Als ik het gevoel heb dat ik heb gefaald, dan ben ik geneigd om op te geven. Daarnaast vind ik het echt mega lastig om doelen te stellen voor op de lange termijn. Toch is het niet zo, dat ik niks wil bereiken. In tegendeel zelfs. Ik wil een hele hoop bereiken. Echter heb ik ontdekt dat door persoonlijke groei, je ambities meegroeien. Ook dat vind ik lastig, in het stellen van doelen.
Wat doe ik dan wel? Ik zet samen met het gebruik van affirmaties, intenties. Dat kan voor een dag, een week, een maand, een jaar of langer zijn. Met het zetten van intenties heb ik wel degelijk een doel gecreëerd voor mezelf, maar kan ik mezelf minder op mijn kop geven als het niet gelijk lukt zoals ik had bedacht.
Gebruik jij ook intenties of heb je eigenlijk nog geen idee wat het inhoud?