Maak kennis met Sidney

“Wat weet jij zoal over ADHD?”, vroeg mijn vriendin die ik al mijn hele leven kende. “Ik weet dat ADHD-ers druk zijn en ratelen”, pestte ik haar. Zij had een aantal jaar eerder een ADHD-plakkertje gekregen. Ik kende haar al zo lang, we waren samen opgegroeid. Ik kende haar zoals ze altijd al was. Ik had de ADHD nooit in haar gezien. Wel kende ik haar moeilijke momenten, haar demonen en haar angsten. Ik zag aan haar dat ze moe was. Ik wist ook dat zij mij heel goed kende. Waardoor geen een van onze “eigenaardigheden”, ooit een probleem is geweest in onze vriendschap. “Ik denk dat je eens met je psychiater moet gaan overleggen of ADHD niet ook jouw onderliggende probleem en of ze dat kunnen onderzoeken”, zei ze net iets te serieus.

Inderdaad, meer dan eens was ik een ADHD-er genoemd door mijn omgeving, maar die opmerkingen waren uitsluitend gebaseerd op mijn drukke gedrag en gewiebel. Een familietrekje, wist ik. Mijn vader was de gangmaker op feestjes, daar zorgde hij wel voor. Mijn broer, laten we zeggen, mijn moeder doet haar gehoorapparaat uit als we samen op bezoek zijn in ons ouderlijk huis. Alleen als druk zijn, mijn grootste probleem zou zijn, dan zou het allemaal wel meevallen en tot dusver deed het dat niet.

“Als jij geen ADHD hebt, dan vreet ik een bezem”, zei ze. Ik heb altijd al eens iemand een bezem willen zien oppeuzelen, dus ik ging akkoord.
Ik zal jullie op dit moment niet vermoeien met het diagnostiek proces, of met verhalen over kortzichtige hulpverleners, op het moment dat ze op het beeldscherm zien staan dat je een puinhoop bent. Ik had geluk dat ik, op het juiste moment, de juiste hulpverlener aan mijn kant had staan en die bereid was om ECHT te luisteren. Zonder aan te komen met ‘onverwerkt trauma’. Daar kwam de diagnose dan: ADHD het gecombineerde type.

Het werd me steeds duidelijker waarom ik klachten had ontwikkeld. Het werd me duidelijk waarom ik het gevoel had dat ik me constant moest aanpassen aan de wereld, totdat ik doodmoe in een depressie viel. Het was namelijk niet alleen een gevoel. Ik was constant bezig met het overcompenseren van al mijn tekortkomingen. Het had me boos en onzeker gemaakt, maar meer dan dat was ik moe. Alle diagnoses die ik tot dusver ooit op mijn erbij lijstje had mogen schrijven, waren eerder het gevolg van ADHD dan een op zichzelf staande stoornis.

Natuurlijk werd me dat niet duidelijk, direct nadat ik de diagnose ADHD kreeg. Ik kreeg de diagnose namelijk pas in 2012. Het heeft jaren geduurd voordat ik linkjes kon leggen. Voordat ik de impact van ADHD op mijn leven begreep. Dat het zoveel meer betekende dan ‘druk zijn’. Ik miste in mijn zoektocht heel erg naar meer dan lijstjes met symptomen. Ik zocht naar herkenbaarheden die ik in mijn dagelijks leven tegenkwam. De dingen waarvan ik dacht dat iedereen ze had. Alleen toen ik mijn “dingetjes”, die me al mijn hele leven in de weg zaten bespreekbaar maakte, bleek het dat andere mensen deze dingen totaal niet herkende.

Dat waar ik toen naar zocht, hoop ik nu zelf over te mogen brengen. ADHD in het leven van een doodnormale vrouw van 33. De uitdagingen én de aanvullingen van ADHD in mijn leven.

Tot snel, Sidney.