Bas (48 jaar) raakte geobsedeerd door eten na een burn-out

Bas heb ik leren kennen via mijn Instagram. Af en toe stuurde hij een berichtje aan de hand van een post dat ik had gedeeld en beetje bij beetje vertelde hij steeds meer over zichzelf. Zo ook dat hij veel herkenning vond in mijn berichten en zelf ook met een eetstoornis worstelt. We raakten erover in gesprek. Ik leer hem kennen als een enthousiaste, aardige en grappig man, die zich vooral afvraagt waarom ik de moeite neem om naar hem naar luisteren en hem te helpen. Gek genoeg ervaar ik niet alsof ik hem help, maar ik laat hem gewoon ventileren. Ik laat hem zijn zoals hij is, maar dat blijkt juist voor Bas het onwennige te zijn. “Je zeurt niet dat ik moet eten of het anders moet doen, je luistert gewoon.”

Ik heb hem gevraagd of hij zijn verhaal wilde delen, omdat ik wil laten zien dat een eetstoornis niet alleen bij jonge meisjes voorkomt en om openheid te creëren rondom mentale gezondheid. Hij is zo dapper dat hij dit durft (anoniem) en dat vind ik echt heel tof.

Bas verteld: “Eind 2018 kreeg ik een burn-out en mijn dochter was heel erg ziek. Ik werd steeds drukker in mijn hoofd en had last van slapeloosheid, was snel geïrriteerd, hartkloppingen, futloos en sombere gevoelens. Ik ben doorverwezen naar een psycholoog. Zij adviseerde om te gaan wandelen, maar wandelen dat werd rennen. Daarna ging ik rennen met gewichten, bezocht ik de gym en ging ik kickboksen. Op deze manier probeerde ik met mijn burn-out om te gaan. Alleen ging ik hier steeds verder in. Ik mocht geen zoetigheid meer van mezelf en geen alcohol. Ik koos enkel nog producten met veel proteïne en vitaminen. Ik viel steeds verder af en als ik wel iets had gegeten wat in mijn hoofd ongezond was, ging ik dit compenseren. Dat doe ik nog steeds. Ik ga dan de dag erna nog meer sporten, dan ik al doe.

Ik sport zeven dagen per week en ik sta elke dag voor de spiegel. Vooral mijn buik vind ik heel moeilijk, daar walg ik van. Toch weet ik wel dat ik eigenlijk helemaal geen buik heb. Ik wil voorkomen dat ik dik wordt en daar ben ik de hele dag mee bezig. In mij hoofd is het “een dag niet gesport, is een dag niet geleefd.” Ik heb nooit overgewicht gehad en het altijd wel belangrijk gevonden. Alleen toen ik ook nog kaal werd ontstond er bij mij een beeld van kale mannen met een dikke buik. Daardoor kreeg ik nog meer afkeer van mezelf.

Ik heb geen innerlijke rust omdat dit me zo enorm bezighoudt en ik ben er ook verdrietig over. Constant ben ik aan het wikken en wegen wat ik van mezelf mag eten. Dit is iets wat ik met niemand kan delen. Ik ben bang dat mensen zich dan gaan afsluiten voor me en niks meer met me te maken willen hebben. Ik heb het ook wel geprobeerd om hier met andere mensen over te praten, maar het lijkt alsof mensen het echte probleem niet willen horen. Toch schaam ik me er niet voor, maar het is wel eenzaam. Ik kom nog wel bij de psycholoog voor ondersteuning.

Hoe het in de toekomst verder gaat weet ik niet, ik hoop wel dat het makkelijker word om weer te eten. Nu kan ik heel lang nadenken over of ik iets wel of niet ga eten. Ik probeer positief te blijven.”