De laatste dagen ervaar ik iets wat redelijk ironisch is. Ik ben bang om af te vallen. Huh? Hoe kan dat?!
Het getal op de weegschaal is voor mij een groot ding. Ik heb tien jaar geleden in mijn hoofd een gewicht vastgesteld (dat is een verhaal apart) waar ik nooit boven wilde komen. Toen ik eind 2018 daar ineens boven kwam, was dit een van de triggers waardoor ik dacht… Als ik drie kilo afval dan zit ik safe. Dat had ik nooit moeten doen, maar na tien jaar redelijk mijn eten te kunnen managen, was mijn aandacht verslapt. Ik had moeten weten, dat zodra ik dat zou doen, ik doorsla. Het getal zien zakken op de weegschaal, dat geeft gek genoeg, een kick. Waarschijnlijk vanwege wat ik hier vertel over dopamine.
Mijn weegschaal heb ik zeven jaar geleden al de deur uit gedaan, ik had mijn aandacht erbij. Toen het dreigde mis te gaan, greep ik in. Ook tijdens mijn terugval had ik geen weegschaal en toch kreeg ik het voor elkaar om bijna elke dag te wegen. It’s an addiction.
Inmiddels heb ik mezelf zeker twee maanden niet meer gewogen en dat is dubbel. Het geeft rust om de controle los te laten en niet bij elke hap te hoeven nadenken wat het de dag erna op de weegschaal laat zien. Tegelijkertijd is het juist enorm moeilijk om die controle los te laten en op mijn eigen gevoel te leren vertrouwen.
Ik ken mijn lichaam goed. Een bekend verschijnsel met mensen met een eetstoornis zijn “bodychecks”, of te wel, je lichaam checken. Ik zal daar nog eens een aparte blog aan wijden om dat uit te leggen. Het betekend in mijn geval dat ik redelijk mijn gewicht in kan schatten, zonder dat ik weeg. Nu is mijn lichaamsbeeld een beetje boel verstoord en dat maakt het ingewikkeld. Zodra ik dénk dat ik aangekomen ben, kan het maar zo zijn dat ik denk dat het om bijvoorbeeld zeven kilo gaat, terwijl de werkelijkheid twee kilo is.
Wel kan ik redelijk inschatten wanneer ik afval, al durf ik dus niet te zeggen om hoeveel het gaat. Ik ken de eikpunten van mijn lichaam die dat als eerste laten zien. De laatste dagen ging het eten moeilijk. Niet omdat mijn hoofd niet wilde, maar mijn lichaam werkte niet mee. Spanningen en stress zorgen direct voor een gebrek aan eetlust en aangezien ik al langere tijd redelijk stabiel eet, weet ik dat een vermindering van voedselinname ook iets doet met mijn gewicht.
Daar gebeurd nu dus iets geks! Ik krijg er juist stress van, dat het eten de laatste dagen zo lastig gaat. Afvallen, bedoeld of onbedoeld, is een trigger. Ik wil controle, dus de neiging om tóch te gaan wegen neemt toe. Afvallen roept automatisch een goed gevoel op en ook dat wil ik voorkomen. Ik ben bang om onbedoeld af te vallen, juist om te voorkomen dat ik weer opnieuw wíl afvallen en mezelf erin verlies. Die te strakke broek waar ik hier over schreef, zit na een week ineens niet meer zo strak en dat terwijl ik er eigenlijk uit zou moeten groeien.
Dit zijn momenten, naast de dagelijkse strijd, dat ik heel bewust moet gaan nadenken. Oke, mijn lichaam wilt niet eten, heeft geen eetlust en ik krijg met moeite mijn eten weg. Mijn eetgestoorde hoofd vind dat eigenlijk wel fijn. Maar, mijn gezonde kant (die ik gelukkig ook heb en die steeds sterker word!) weet, dit is niet goed.
Midden in mijn terugval heb ik met mijn man zoveel ruzie gemaakt over eten. Over of ik halfvolle of volle yoghurt moest eten. Of twee crackers een goed ontbijt zijn. Over hoeveel flesjes drinkvoeding ik per dag moest nemen. Arme vent. Ik bedoel, ik kon soms een hele avond verpesten omdat ik weigerde volle yoghurt te kopen (toen we afspraken dat ik yoghurt zou eten als ontbijt, om weer structuur te creëren) en nam standaard halfvolle yoghurt. Toen vond ik (en zo lang geleden is dat niet) dat ik volledig in mijn recht stond, want hey, je wilt toch dat ik eet? Wees blij. Super oneerlijk natuurlijk. Nu denk ik, jemig… De hele sfeer verpesten in huis, omdat er anders een kans bestond dat ik ietsiepietsie meer calorieën binnen zou krijgen… Wat een gek.
Wat is er nu dan zo bijzonder? Nadat ik alweer een x aantal weken zonder drinkvoeding door het leven ben gegaan, heb ik deze week zélf ervoor gekozen om meerdere malen toch mijn drinkvoeding erbij te pakken én te nuttigen. Omdat ik mezelf niet wil triggeren. Ik ben bang om af te vallen, omdat ik bang ben, dat ik mezelf erin verlies. Als dat niet het toppunt van herstel is, dan weet ik het ook niet meer. 😉