Over eetstoornissen bestaan een hele hoop misverstanden, veel meer dan dat ik vandaag ga benoemen. Misschien dat ik deze een andere keer onder de aandacht ga brengen. Voor nu heb ik vijf misverstanden verzameld, die ik belangrijk vind.
1. Een eetstoornis komt alleen voor bij jonge meisjes.
In werkelijkheid kan iedereen een eetstoornis krijgen. Het is waar dat een groot deel van de mensen met een eetstoornis, meiden zijn of vrouwen die dit op jongere leeftijd al hadden ontwikkelt. Toch is dit niet altijd zo. Er zijn ook jonge jongens die een eetstoornis kunnen krijgen, oudere vrouwen die er een kunnen ontwikkelen (de overgang is vaak een leeftijdsfase waarin dit ook ontstaat) en zeer zeker ook mannen! Kijk eens op deze pagina, een verzameling met ervaringsverhalen van diverse mannen met een eetstoornis. Waar je ook het verhaal van Jaap kan lezen, van 62 jaar oud. (Ik was hier zo van onder de indruk, trouwens!)
2. Anorexia is de enige levensbedreigende eetstoornis.
Dit is niet waar! Het is wel waar dat een eetstoornis de meest dodelijkste psychische aandoening is. Dat komt door het hoge aantal medische complicaties en een hoog cijfer in suïcide.
Er zijn meer eetstoornissen, dan alleen anorexia en ik zal daar zeker ook nog over gaan schrijven. Neem bijvoorbeeld de mensen met een eetbui-stoornis, met overgewicht en bijbehorende complicaties die tot de dood kunnen leiden. Ook bij boulimia patiënten kan er door het gebruik van braken en/of laxeren een enorme disbalans staan in het lichaam. Patiënten die overlijden aan een eetstoornis, met of zonder gezond gewicht, hebben een enorm tekort aan voedingstoffen. Dit kan leiden tot hartritmestoornissen en uiteindelijk een hartstilstand.
3. Mensen met een eetstoornis hebben altijd ondergewicht of overgewicht.
Nee. Nee. Nee. Eigenlijk is bij het grootste deel van deze mensen niet eens te zien of ze een eetstoornis hebben, aan het gewicht. Iemand kan uiteindelijk voldoende eten binnen krijgen om toch een gezond gewicht te behouden, maar wel enorm ziek zijn. Het gewicht zegt namelijk niet heel veel over de verstoorde relatie die iemand heeft met eten en wat iemand nou aan voedingsstoffen binnen krijgt.
Dit is een hele belangrijke om te onthouden! Het kan eetstoornispatiënten belemmeren in het vragen van hulp: ik ben niet ziek, want ik heb een gezond gewicht. Iemand met ondergewicht heeft het veel harder nog dan ik. Onzin! Als je relatie met eten verstoord is, heb je het recht om hulp te vragen. Je hoeft niet minder te wegen, om hulp te mogen krijgen.
Daarnaast kan het voor patiënten die herstellen van ondergewicht, ook frustrerend zijn. Dat je eindelijk (weer) een gezond gewicht hebt, wilt niet zeggen dat de strijd in je hoofd voorbij is. Men kan gaan doen alsof het heel erg goed gaat, omdat de omgeving daar vanuit gaat, terwijl de werkelijkheid anders is. Dit vergroot het risico op een terugval.
4. Een eetstoornis draait alleen om je uiterlijk en gewicht en iemand kiest daar zelf voor.
Nope. Vaak begint het wel met onvrede over het lichaam en willen afvallen. Maar er zit veel meer achter waarom iemand een eetstoornis ook daadwerkelijk ontwikkelt. Een gebrek aan zelfvertrouwen, een negatief zelfbeeld, perfectionisme en faalangst bijvoorbeeld. Niet kunnen omgaan met gevoelens en emoties, deze niet kunnen bespreken en/of uitten, hoort hier ook bij. Een eetstoornis is vaak een copingmechanisme om met moeilijke dingen om te gaan. Niemand kiest ervoor om een eetstoornis te krijgen. Geloof me, het leven wordt er namelijk niet leuker door.
5. Iemand met anorexia vindt zichzelf altijd te dik.
Het is niet zo zwart-wit. Iemand met anorexia (of een andere eetstoornis) heeft last van een verstoord zelf- en lichaamsbeeld. Toch gaat het niet eten en afvallen, niet alleen over zichzelf dik vinden en omvat het veel meer. Het verstand weet vaak ook echt wél dat de persoon in kwestie niet dik is en dat de meeste hem of haar als dun zullen beschouwen. Lees bijvoorbeeld deze blog die ik eerder heb geschreven: voorbij het gewicht
Conclusie… Het gewicht bepaalt niet of iemand een eetstoornis heeft en elke eetstoornis kan levensgevaarlijk zijn. Iedereen kan een eetstoornis krijgen en ontwikkelen en als je last hebt van een eetstoornis, heb je recht op hulp. Een eetstoornis draait niet alleen om jezelf dik vinden en afvallen, maar is een serieus probleem dat veel meer omvat dan dat. Niemand kiest voor een eetstoornis en om ziek te worden, want dat is het is. Een ziekte. Hoe hard dat misschien klinkt of juist heel treurig.
Het is een ziekte en zo moet je er ook naar kijken. De omgeving, de hulpverlening, maar zeker ook de patiënt in kwestie! Het kan namelijk helpen in het herstel, als je durft te erkennen dat je ziek bent geworden.