Dat een eetstoornis zoals anorexia vooral gaat over afvallen, dat klopt. Het gaat over jezelf dik vinden, dik voelen en willen afvallen. Moeten afvallen, eigenlijk. Met je verstand weet je namelijk heel goed dat ondergewicht niet gezond is of mooi. Toch is er continue een heel systeem aan gedachten, waardoor jij vind dat je wel af moet vallen. Er is geen einddoel, want de lat (en het gewicht) wordt steeds lager gelegd. Men verliest de controle totaal en hoe dieper iemand in een eetstoornis zit, hoe onrealistischer zijn of haar beeld eigenlijk word. Maar, draait het dan echt alleen om gewicht willen verliezen?
Wat zit er achter het ‘willen’ afvallen?
Wat dat betreft kan ik natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar ik denk dat vele mensen die met deze problematiek worstelen het herkennen. Het volgende stuk heb ik eerder geschreven en komt uit mijn e-bundel ‘Onder woorden’.
“Het gaat helemaal niet alleen over mezelf dik vinden of eigenlijk, dik voelen. Ik vind mezelf niet écht dik, ik voel me wel dik. Ik voel me teveel. Elke dag weer. Het gaat niet over het willen hebben van een ideaal lichaam, ondergewicht is niet ideaal. Het gaat niet over wat anderen mensen vinden hoe ik eruit zie of over een strakke buik hebben (hoewel, dat wel fijn zou zijn).
Het gaat niet over aandacht willen hebben of ziek willen zijn. Het gaat over het compenseren van een negatief zelfbeeld. Over de stroom aan gedachten dat ik nergens goed genoeg in ben. Het gaat over mezelf altijd tekort voelen schieten in het dagelijks leven en dat dagelijks leven niet kunnen overzien. Het gevoel hebben dat ik geen controle heb.
Het gaat over het tellen van calorieën, plannen wat ik eet en mezelf regels opleggen. Om het gevoel van controle willen te ervaren. Het gaat ook over liegen over wat ik eet en geheim houden hoe ver ik hier in ga.
Het gaat over niet meer durven eten. Niet waar andere mensen bij zijn. Niet meer een hapje durven proeven als mijn zoon dat vraagt. Het gaat over ergens zo obsessief mee bezig zijn, zodat ik nergens anders mee bezig hoef te zijn. Het is makkelijker om me bezig te houden met mijn dagmenu, mijn gewicht en het aantal (doodvermoeiende) stappen per dag dat ik zetten moet, dan met wat ik voel.
Het gaat over angst, angst voor zoveel dingen. Over controle en het niet hoeven voelen van alles wat ook maar een beetje pijnlijk kan zijn. Het gaat over het niet willen toegeven dat ik eten nodig heb, omdat ik alles alleen wil doen. Onafhankelijk en onbreekbaar willen zijn. Het gaat over het niet willen toegeven, dat ik me alleen voel. Dat ik hulp nodig heb. Dat er af en toe een oorlog woedt in mij. Het gaat over het weg hongeren van pijn, over willen verdwijnen, over willen vermijden. Heel veel willen vermijden om de spanning niet te voelen.
Het gaat over schaamte, schaamte voor mezelf en schaamte als ik eet. Als ik kies voor mezelf. Als ik ruimte in moet nemen. Het gaat over niet opnieuw pijn gedaan willen worden en het gaat over ontkennen. Ontkennen wie ik ben. Het gaat over non-verbale communicatie en over het niet kunnen uiten en delen van mijn gevoelens. Het gaat over mezelf verliezen in de spiegel, op de weegschaal en in calorieën om niet toe te hoeven geven dat ik mezelf verloren ben. Het gaat over veilig willen zijn, weer even heel klein willen zijn. Over verlangen dat er weer even voor me gezorgd gaat worden.
Het gaat over dat ik me ergens wil verstoppen, omdat de grote wereld soms zo eng is. Het gaat over verantwoordelijkheden hebben en deze niet durven nemen. Het gaat over begrepen willen worden, over liefde nodig hebben en tegelijkertijd willen niets nodig te hebben. Het gaat over leegte en dit fysiek willen voelen, omdat het minder vervelend is dan de leegte die je anders voelt. Het gaat over anderen niet tot last willen zijn en jezelf zo klein mogelijk te maken. Het gaat over getroost willen worden, maar niet kunnen huilen. Het gaat over boos zijn, maar deze boosheid geen ruimte geven.
Het gaat over een heel slecht afweermechanisme. Eentje die ook leugens aan mij verteld. Het gaat over het koud hebben, pijn hebben en langzaam beseffen dat je ziek aan het worden bent. Het gaat over beseffen dat ik nooit anders gedaan heb. Ik varieer tussen allerlei mechanismes om het leven dragelijk te maken, in plaats van het leven te leven. Het gaat over angst voor het leven, het gaat over angst om te voelen.”
Het gaat over zoveel meer, dan simpelweg willen afvallen. Het “willen” afvallen is slechts een symptoom van een systeem dat disfunctioneel is. Hoe kan zoiets gebeuren? Hoe ontstaat een eetstoornis, eigenlijk? Lees het hier!
Eén reactie op “Voorbij het gewicht”
[…] Het is niet zo zwart-wit. Iemand met anorexia (of een andere eetstoornis) heeft last van een verstoord zelf- en lichaamsbeeld. Toch gaat het niet eten en afvallen, niet alleen over zichzelf dik vinden en omvat het veel meer. Het verstand weet vaak ook echt wél dat de persoon in kwestie niet dik is en dat de meeste hem of haar als dun zullen beschouwen. Lees bijvoorbeeld deze blog die ik eerder heb geschreven: voorbij het gewicht […]