Samen met het hebben van een eetstoornis hebben veel mensen last van bewegingsdrang. Ik ook. Nou is stilzitten sowieso niet mijn sterkste kant, met of zonder eetstoornis. Alleen vorig jaar werd bewegen dwangmatig.
In mijn hoofd, startte mijn terugval begin 2019. Toen ik bewust minder ging eten om dat ik af wilde vallen. Echter, 2018 was een zwaar jaar en ik denk dat daar wat druppels mijn eetgestoorde emmer zijn overgelopen. Toen ik eind 2018 mijn kerstpakket kreeg en zelf iets mocht uitkiezen uit zo’n boekje, koos ik een stappenteller. Een beetje zelfkennis was toen wel op zijn plaats geweest, want ik had toen al moeten weten dat dit een stomme zet was.
Met het toenemen van mijn eetstoornis, nam ook mijn bewegingsdrang toe. Zoonlief dacht dat ik het nou eenmaal geweldig vond om buikspieroefeningen te doen en wandelen is toch ook heel gezond? Voor lichaam en geest?
Lopen, lopen, lopen
Ik wist dat het bij een gezonde levensstijl belangrijk is dat je gemiddeld 10.000 stappen zette per dag. Nou laten we extra gezond doen en we maken er 12.500 stappen van. Deze stappenteller was gesynchroniseerd met een app op mijn telefoon, waardoor ik hele schema’s begon bij te houden. De verplichtingen die ik mezelf had opgelegd, werden steeds strenger. Tot ik elke dag verplicht was 20.000 stappen te zetten. Wandelen was niet meer zo gezond en lopen ging pijn doen. Als ik om half twaalf ‘s avonds nog niet genoeg stappen had gezet, werden het rondjes in de tuin. Ik moest het halen, het doel allang voorbij geschoten. Wanneer ik het niet haalde, dan was mijn humeur verpest of werden de regels de dag erna strenger. Wanneer ik het wel haalde, dan niks. Dan kreeg ik ook geen beloning, ofzo. Het was gewoon een manier om mezelf af te straffen, binnen mijn eigen gestelde kaders. Wel kon ik trots zijn me ultra krachtig voelen, als ik juist veel meer had gelopen. Dat gevoel en het gevoel dat ik kreeg door het behalen van mijn doel; gaf me een soort schijnbeeld van hoe sterk ik wel niet was. In feite was ik een slaaf van mezelf, dus dat getuigt niet van kracht.
Naast het lopen hadden we de oefeningen. De squats en sit-ups, maar ook de halters waarmee ik trachtte dat er geen kipfilétjes onder mijn armen bungelde. In de ochtend en in de avond. Stiekem. Dat moest stiekem, want anders werd het ruzie.
Soms kwam het niet uit, om te bewegen. Doordat er andere dingen moesten. Dit maakte dat ik dan van slag raakte. Of dit ging compenseren met eten. Andersom gebeurde ook, eten werd gecompenseerd met bewegen.
Niet tot weinig eten en zoveel bewegen, maakte soms dat ik pijn had en lamlendig was. Overigens was ik ook chronisch verkouden en dergelijke want ik had vast geen goede weerstand. Toch komt je lichaam in overlevingsstand. Dit betekende dat ik me heel vaak ook gewoon goed voelde. Althans… Mijn lichaam gaf steeds minder hongersignalen af, minder pijn signalen en al helemaal niet meer het signaal van vermoeidheid. Dat vond ik toen heel fijn, maar eigenlijk stond ik uit. Er was geen energie om te voelen.
Inmiddels heeft manlief afgelopen maart mijn stappenteller weg gegooid en dat is het beste geweest wat hij had kunnen doen. Uiteraard waren er hele moeilijke momenten, maar ik besloot niet mee toe te geven aan het dwangmatig bewegen. Hoe ging ik hiermee om?
Tips tegen bewegingsdrang
Afleiding
Het moeilijkste moment vond ik altijd na het avondeten, dat was het vaste moment dat ik aan de wandel ging. In plaats van bewegen moest er iets anders voor in de plaats komen, dus ik ging afleiding zoeken. Ergens op bezoek, even schrijven of iets in huishouden doen. Kijk wat voor jou werkt en waarmee jij je gedachten ergens anders op kan focussen.
Verzet je tegen je gedachten
Wat mij hier ook in geholpen heeft, is continue tegen mijn gedachten in gaan. Mijn gedachten rationaliseren en het gebruik van affirmaties:
- Ik hoef niet te bewegen en mag rust ervaren
- Ik hoef niet te bewegen omdat ik heb gegeten, eten is goed voor mij
- Het is nodig om mijn focus te houden om af te vallen, het is juist belangrijk dat ik aankom
Bouw het af & vraag om hulp
Toen ik mijn stappenteller nog wel had, bouwde ik mijn beweging af door het doel lager te leggen en van 20.000 stappen, terug te gaan naar 15.000 stappen. Zonder stappenteller mocht ik de eerste weken van mezelf om de dag wandelen.
Schakel mensen in die je vertrouwt, waar je even naar kan bellen of even langs kan gaan als je er het moeilijk mee hebt.
Bewegen is gezond en belangrijk, maar niet meer als het dwangmatig word. Balans is het sleutelwoord in de weg van herstel. Met mijn bewegingsdrang gaat het eigenlijk heel goed nu, al kriebelt het soms wel. Af en toe twijfel ik, zal ik niet weer wat meer gaan lopen? Of weer gaan hardlopen. Vooralsnog stel ik het even uit, tot ik voldoende vertrouwen heb in mezelf, dat ik het met mate kan gaan doen.
Onderweg naar een eetstoornis vrij leven!