Keer twee

Dagelijks vergeet hij zijn sleutelbos mee naar school te nemen. Het is half negen, als hij al op school is aangekomen en ik zijn sleutel vind op het aanrecht. Totdat zijn vader komt en de bos netjes terug hangt aan het sleutelrek.

Zijn schoenen belanden op mysterieuze wijze in de woonkamer. En nee, niet naast elkaar, meestal zijn ze zo ver mogelijk van elkaar verwijderd. “Hoe moeilijk is het om je schoenen in de hal te zetten?”, mopper ik. Mijn man zet een subtiel hoestje op, terwijl hij met zijn hoofd knikt naar mijn schoenen die ook verderop in de kamer liggen. De gymkleren, die ruiken naar puberzweet, vergeet hij uit zijn tas te halen. Om op maandagochtend tot de conclusie te komen, dat deze niet gewassen zijn, maar nog in zijn tas zitten. Het is niet echt zijn sterkste punt. Hij vergeet het, of hij is niet geconcentreerd. Hij denkt: dat doe ik zo wel, maar zijn fantasie roept. Hij is een superheld. Hij schrijft een boek in zijn hoofd. Hij vraagt zich af hoe hij eruit zou zien als hij zijn huid binnenste buiten kon keren. En, eerlijk is eerlijk… hoe kun je hem dat kwalijk nemen? Het zit in de genen, zullen we maar zeggen.

Wellicht zou je nu kunnen denken: ja, dat vergeet mijn kind ook vaker. Doe niet zo moeilijk en haal zijn kleren even uit de tas! Alleen ik heb die taak uit mijn pakket gegooid. Ik gebruik het argument, dat hij echt zal moeten leren om zelf verantwoordelijkheid te nemen, maar eerlijk? Het is vooral omdat als ik denk: oh, ik ga zijn tas leeg halen, want mijn favoriete warhoofd is het weer eens vergeten, ik onderweg naar de gang opeens een zangeres ben die zingt in haar borstel. Of een blogje schrijf in mijn hoofd. En ik vraag me af hoe ik eruit zou zien, als ik mijn huid binnenstebuiten kon keren.